Niezapewnienie odpowiedniego leczenia osobom dorosłym z ADHD może prowadzić do szeregu negatywnych następstw, które zostały potwierdzone w wyniku licznych badań i obserwacji klinicznych. Poniżej przedstawiamy niektóre z tych skutków.
Dlatego istotne jest, aby osoby dorosłe z ADHD otrzymywały odpowiednie wsparcie, diagnozę i leczenie, które mogą pomóc im poprawić jakość życia i osiągnąć pełny potencjał.
Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) jest jednym z najczęstszych zaburzeń neurorozwojowych, dotykającym około 8% dzieci na całym świecie. To złożone zaburzenie neurobiologiczne w praktyce klinicznej oznacza szereg objawów skupionych w trzech grupach: trudności w zakresie zdolności skupienia uwagi, deficyty kontroli impulsów oraz nadmierna, nieadekwatna do wieku i poziomu rozwoju intelektualnego aktywność ruchowa. Konsekwencje zaburzenia w życiu codziennym powodują kłopoty w codziennym funkcjonowaniu związane nie tylko z objawami podstawowymi, ale także ze zdolnością regulacji emocji, zarządzaniem czasem i wieloma innymi. Mimo, że zrozumienie ADHD decydowanie się zwiększa, wciąż istnieje wiele mitów i nieporozumień związanych z tym zaburzeniem.
Zaburzenia tikowe są osobnym rozpoznaniem, które często współwystępuje z innymi chorobami. Szczególnie często u dzieci z zaburzeniami tikowymi występuje zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (attention deficit hyperactivity disorder – ADHD) lub zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne. Mogą współwystępować także zaburzenia afektywne, swoiste trudności szkolne, zaburzenia lękowe oraz zachowania agresywne. Tiki są stałym objawem zespołu Gillesa de la Tourette’a.
Około 8% populacji osób w wieku dziecięco-młodzieżowym i około 5% wieku dorosłym ma zdiagnozowany zespół nadpobudliwości psychoruchowej. Przy czym warto podkreślić, że ADHD w Polsce jest w stopniu znaczącym niedorozpoznane. A dzieci z ADHD cierpią na zespół zaburzeń, które najzwyczajniej w świecie, utrudniają im życie. Dlatego tak ważna jest właściwa diagnoza dziecka i postawienie się w roli życzliwego asystenta – pomoc w organizacji codziennych działań przy jednoczesnym pozwoleniu na samodzielność.
