Jadłowstręt psychiczny (anorexia nervosa)

Anoreksja
Czujesz, że potrzebujesz pomocy?

Choroba ta występuje najczęściej u nastolatek i młodych kobiet, może pojawić się również w starszym wieku najczęściej u kobiet, zdecydowanie rzadziej mężczyzn, którzy stanowią około 5-10% chorujących. Przyczyny zachorowania są bardzo złożone – obejmują czynniki genetyczne, biologiczne, psychologiczne, ale też wpływy społeczne – rodzinne, szkolne, rówieśnicze.

Najczęściej obserwowane przez otoczenie objawy obejmują:

  • nadmierną koncentrację na wyglądzie własnego ciała ograniczoną do „bycia chudym”,
  • stopniowe zaniżanie akceptowanej masy ciała z powodu lęku przed przytyciem,
  • sukcesywne ograniczanie zakresu spożywanych posiłków i/lub ich kaloryczności,
  • powstrzymywanie się od jedzenia,
  • często (u około 75% chorych) wyczerpujące ćwiczenia fizyczne,
  • możliwe jest stosowanie leków tłumiących łaknienie i środków diuretycznych,
  • stopniowe pogorszenie nastroju i aktywności życiowej,
  • gwałtowny sprzeciw wobec prób nakłonienia do prawidłowego odżywiania się podejmowanego przez otoczenie pacjenta,
  • liczne zaburzenia endokrynne (m.in. zanik miesiączki) oraz powikłania kardiologiczne, nefrologiczne i inne stanowiące zagrożenie zdrowia i życia.

Rozpoznanie stawia się na podstawie wywiadu klinicznego z pacjentem i rodzicami, badania somatycznego, obserwacji.

Podstawą skutecznego leczenia jest normalizacja masy ciała i praca nad przywróceniem właściwego schematu odżywiania. Standard leczenia obejmuje terapię rodzinną i psychoterapię indywidualną, najczęściej w nurcie poznawczo-behawioralnym.

Jeśli istnieją wskazania lekarz psychiatra może czasowo włączyć farmakoterapię, głównie leki przeciwdepresyjne.