Zespół Aspergera przez wiele lat stanowił odrębną kategorię diagnostyczną, mającą na celu opisanie specyficznego profilu zaburzeń w obrębie spektrum autyzmu (ASD). Choć w najnowszych klasyfikacjach medycznych, takich jak DSM-5 oraz nadchodzącym ICD-11, zespół Aspergera został włączony do szerokiej kategorii ASD, to jego historia i specyfika wciąż pozostają istotne dla zrozumienia tej grupy zaburzeń. Jak mówi Mateusz Kurek, psycholog i psychoterapeuta w trakcie certyfikacji, zmiana klasyfikacji miała na celu uproszczenie diagnozowania i umożliwienie bardziej spersonalizowanego podejścia do terapii. Jednak połączenie zespołu Aspergera z ASD nie jest wolne od kontrowersji, ponieważ niektóre osoby obawiają się, że zniknięcie odrębnej diagnozy może prowadzić do zaniedbania specyficznych potrzeb tej grupy pacjentów.

Spektrum autyzmu to termin odnoszący się do szerokiego wachlarza zaburzeń neurorozwojowych, które wpływają na sposób, w jaki osoby postrzegają świat, komunikują się i nawiązują relacje społeczne. To zróżnicowane spektrum obejmuje zarówno osoby, które wykazują subtelne objawy, jak i te, które doświadczają trudności w codziennym funkcjonowaniu. Warto zatem przyjrzeć się, czym jest spektrum autyzmu, jak je rozpoznać i jakie metody terapii pomagają osobom neuroróżnorodnym w pełni realizować swój potencjał.

Autyzm, choć coraz lepiej rozumiany, wciąż pozostaje dziedziną pełną wyzwań, szczególnie jeśli chodzi o diagnozowanie go u dziewczynek. Przez lata uwaga naukowców koncentrowała się głównie na chłopcach, co doprowadziło do powstania stereotypów i ograniczeń w narzędziach diagnostycznych. Skutkiem tego jest fakt, że autyzm u dziewcząt często pozostaje niezauważony lub jest błędnie diagnozowany. Dlaczego tak się dzieje i jakie są charakterystyczne cechy spektrum autyzmu u dziewczynek? Oto szczegółowe spojrzenie na ten problem.

Żyjemy w czasach, kiedy różnorodność i inkluzywność stają się coraz ważniejszymi wartościami w społeczeństwie i na rynku pracy. Jednym z istotnych tematów tej dyskusji jest spektrum autyzmu. Przez lata postrzegano je głównie jako domenę dzieciństwa, jednak coraz częściej do głosu dochodzą dorośli z autyzmem, którzy chcą aktywnie uczestniczyć w życiu społecznym i zawodowym. Jak funkcjonują w pracy? Jakie wyzwania napotykają? Co pracodawcy i współpracownicy mogą zrobić, aby wspierać te osoby?

Wokół autyzmu narosło wiele mitów i nieporozumień, które nie tylko utrudniają zrozumienie tej neuroatypowości, ale także mogą negatywnie wpływać na osoby w spektrum oraz ich otoczenie. Obalając te stereotypy, możemy przyczynić się do budowania bardziej otwartego i świadomego społeczeństwa. Przyjrzyjmy się najczęstszym mitom i dowiedzmy się, dlaczego są one nieprawdziwe. Jednym z najczęstszych mitów jest przekonanie, że osoby autystyczne nie potrafią nawiązywać relacji i nie odczuwają emocji. W rzeczywistości wiele osób w spektrum nawiązuje głębokie więzi i przeżywa emocje równie intensywnie jak neurotypowe osoby, choć mogą wyrażać je w inny sposób. Kolejnym nieporozumieniem jest twierdzenie, że autyzm to choroba, którą można wyleczyć – autyzm jest częścią tożsamości danej osoby i nie wymaga „leczenia”, lecz akceptacji i wsparcia. Zrozumienie i szanowanie różnorodności w sposobach myślenia i postrzegania świata pozwala na budowanie bardziej inkluzywnego społeczeństwa, w którym każdy czuje się wartościowy.

Spektrum autyzmu (ASD) to zespół złożonych zaburzeń neurorozwojowych, które wpływają na sposób, w jaki osoba komunikuje się, wchodzi w interakcje społeczne oraz przetwarza bodźce sensoryczne.