Bezsenność i zaburzenia snu są powszechnymi problemami, które dotykają coraz większą liczbę ludzi na całym świecie. Osoby cierpiące na bezsenność często doświadczają złej jakość snu, niewystarczającej ilość snu lub trudności w zasypianiu. Mogą również obserwować nietypowe pory zasypiania, jak i wybudzenia. Zaburzenia snu mogą prowadzić do znacznego pogorszenia zdrowia fizycznego i psychicznego, dlatego ważne jest zrozumienie tych problemów oraz znalezienie skutecznych metod leczenia.

Związki mogą być pełne radości i satysfakcji, ale czasami mogą również stawać przed trudnościami i kryzysami. Właśnie w takich momentach terapia par i małżeństw może okazać się nieocenioną pomocą. Terapia ta skupia się na odkrywaniu głębszych przyczyn problemów w związku oraz na rozwijaniu zdrowych i satysfakcjonujących wzorców komunikacji i współpracy.

Superwizja jest kluczowym elementem psychoterapii, który przyczynia się do rozwoju i podniesienia jakości pracy terapeutycznej. Dlatego, wybierając psychoterapeutę, warto sprawdzić, czy podlega on regularnej superwizji. Obecność superwizji świadczy o zaangażowaniu terapeuty w rozwój zawodowy, jakość świadczonej pomocy i dbałość o bezpieczeństwo pacjenta.

Czym jest Terapia Poznawczo-Behawioralna (CBT)? Terapia poznawczo- behawioralna jest udowodnioną naukowo w zakresie skuteczności metodą leczenia zaburzeń emocjonalnych i behawioralnych.  Znajduje zastosowanie zarówno w redukcji objawów i trudności zarówno w pracy z osobami dorosłymi, jak i  u dzieci i młodzieży w obszarze zaburzeń nastroju i lękowych, w tym zaburzeń obesesyjno-kompulsyjnych, PTSD, tików, zaburzeń jedzenia, ale także zachowań impulsywnych i agresywnych.

Obecnie życie zawodowe jest nacechowane ciągłym stresem, presją i wymaganiami, co może prowadzić do wypalenia zawodowego. A skala problemu jest zatrważająca. Według badań przeprowadzonych przez Międzynarodową Organizację Pracy, około 25% pracowników na całym świecie doświadcza wypalenia zawodowego. W USA, Centrum Kontroli i Prewencji Chorób ocenia, że ponad połowa pracowników jest zagrożona wypaleniem zawodowym. Dane te jasno wskazują, że wypalenie zawodowe stanowi poważny problem zdrowia publicznego, który wymaga uwagi i działań mających na celu jego zwalczanie.

O uzależnieniu behawioralnym, uzależnieniu od jakiejś czynności mówimy wtedy, gdy jej wykonywaniu towarzyszy wewnętrzny przymus lub silne pragnienie jej rozpoczęcia i kontynuowania. Uzależniony spędza dużo czasu na wykonywaniu określonej czynności, ale również wyobrażaniu jej sobie, a planowanie jej zajmuje myśli i coraz więcej czasu. Trudnością staje się natomiast kontrolowanie tych zachowań, potem zwiększa się tolerancja, czyli osoba uzależniona potrzebuje coraz częściej wykonywać daną czynność, aby osiągnąć ten sam efekt psychologiczny.

Gdy zaczyna krzyczeć kilkulatek, łatwiej nam to wytłumaczyć niedojrzałością dziecka, zareagować, próbować uspokoić. Gdy zaczyna krzyczeć nastolatek, trudniej nam dorosłym zapanować nad emocjami, bo trudniej nam zrozumieć, że w tym „prawie” dorosłym człowieku wciąż jest niedojrzały umysł. Tymczasem obszar mózgu, odpowiedzialny za racjonalne myślenie, rozwija się najpóźniej. Stąd neurologicznie młody człowiek nie jest przygotowany do podejmowania racjonalnych decyzji.

Wielokrotnie w trakcie pracy w gabinecie terapeuci słyszą od pacjentów stwierdzenia typu „powinienem zgłosić się już wcześniej, długo odkładałem tą decyzję zanim tu przyszedłem mimo iż wiedziałem że dzieje się coś niedobrego”. Początkowo trudno jest im odpowiedzieć na pytanie dlaczego ta decyzja zajęła im tyle czasu. Gdy w końcu zaczynają mówić, przyznają się do swoich wyobrażeń zarówno na temat samego procesu leczenia uzależnień, jak też skutków wynikających z podjęcia tego kroku.

Zaburzenia ze spektrum autyzmu (ASD) zdecydowanie częściej są diagnozowane u chłopców niż dziewcząt; rozpoznanie stawiane na jest czterokrotnie częściej u przedstawicieli płci męskiej.  Z czego

Czy wiesz, że depresja dotyka dwa razy częściej kobiet niż mężczyzn? Nie do końca wiadomo, skąd wynika tak duża różnica, ale na pewno duży wpływ

Sporo się mówi się o kryzysie okresu dojrzewania, często rodzice ironizują, mówiąc o tym, że właściwie cały okres dzieciństwa i dorastania jest jednym wielkim kryzysem.