W dzisiejszym szybkim tempie życia, pełnym wymagań i ciągłego napięcia, nie jest rzadkością odczuwanie braku chęci i energii do wykonywania codziennych obowiązków. Często bagatelizujemy znaki wysyłane nam przez nasze ciało i umysł, ignorując konieczność zatrzymania się i zastanowienia nad własnym stanem psychicznym. Brak tego zrozumienia może prowadzić do poważnych konsekwencji, a jednym z nich jest zmęczenie psychiczne.

W dzisiejszej dyskusji publicznej coraz częściej podejmowany jest temat przemocy i znęcania się nad innymi. Jednak, gdy myślimy o przemocy, nasz umysł zwykle kieruje się w stronę obrazów fizycznych aktów agresji – szarpania, bicia czy naruszania integralności cielesnej. Te formy znęcania są niezaprzeczalnie przerażające i łatwe do rozpoznania, pozostawiając widoczne ślady, zarówno na ciele, jak i w pamięci osoby poddawanej przemocy. Warto jednak pamiętać, że przemoc przybiera wiele różnych form, a jedną z najbardziej subtelnych i trudnych do zidentyfikowania jest przemoc psychiczna.

W dzisiejszym społeczeństwie, w którym wygląd często stawiany jest na piedestale, coraz więcej osób zmaga się z różnego rodzaju zaburzeniami związanymi z ich własnym ciałem. Jednym z nich jest dysmorfofobia, znane również jako cielesne zaburzenie dysmorficzne lub zaburzenie obrazu ciała (Body Dysmorphic Disorder, BDD). To poważne schorzenie psychiczne, które dotyka osoby w różnym wieku i każdej płci, prowadząc do poważnych konsekwencji dla ich zdrowia psychicznego i jakości życia.

Hipochondria, znana również jako zaburzenie hipochondryczne lub lęk o zdrowie, jest stanem psychicznym charakteryzującym się obsesyjnym przekonaniem o istnieniu poważnej choroby, mimo braku medycznych dowodów na jej obecność. Osoby cierpiące na hipochondrię przeżywają silny lęk związany z własnym zdrowiem, często interpretując niespecyficzne objawy ciała jako dowody na groźne schorzenia. Wzmacniają to negatywne myśli automatyczne, wyobrażenia wzrokowe oraz obsesyjne badania medyczne. Wspomniany poznawczo-behawioralny model hipochondrii może pomóc w zrozumieniu przyczyn i mechanizmów tego zaburzenia.

Zaburzenia seksualne są powszechnym problemem zdrowotnym, który dotyka dużej części populacji. Szacuje się, że około 30% mężczyzn i ponad 40% kobiet doświadcza różnych form zaburzeń seksualnych. W ostatnich latach obserwujemy większą otwartość społeczeństwa na rozmawianie o tej sferze życia oraz szukanie pomocy u seksuologów. Jednak dostęp do odpowiedniej opieki może być nadal utrudniony, ponieważ wyszkolonych i doświadczonych seksuologów jest wciąż niewielu.

Ważne jest, aby zrozumieć, że zaburzenia seksualne często współwystępują z różnymi problemami psychicznymi, takimi jak depresja czy zaburzenia lękowe. Na przykład, u osób cierpiących na depresję znacząco obniża się popęd seksualny – u 83% mężczyzn i 53% kobiet. Leczenie depresji przy użyciu leków przeciwdepresyjnych może niekiedy nasilać problemy seksualne, co dodatkowo utrudnia proces zdrowienia.