Psycholożka, Katarzyna Kosmowska wyjaśnia dlaczego zrezygnowano z terminu „zespół Aspergera”, jakie są objawy spektrum autyzmu i jak one się manifestują oraz jakie są dostępne metody terapii i jak wybrać odpowiednią dla siebie lub swojego dziecka. Zapraszamy do lektury.
Zespół Aspergera, choć w najnowszych klasyfikacjach nie jest już oddzielną kategorią diagnostyczną, przez wiele lat był używany do opisania specyficznego profilu zaburzeń ze spektrum autyzmu (ASD). Osoby z zespołem Aspergera często miały trudności w interakcjach społecznych, ograniczone, powtarzalne wzorce zachowań, ale jednocześnie dobrze rozwinięte umiejętności językowe.
Rozpoczęcie diagnozy zaburzeń ze spektrum autyzmu to decyzja, której wielu rodziców obawia się podjąć. Często towarzyszą im różne wątpliwości i lęki, jednakże unikanie diagnozy może przynieść więcej szkody niż pożytku. Dlatego warto wiedzieć, dlaczego wczesne rozpoznanie zaburzeń ze spektrum autyzmu jest kluczowe i jak może pomóc w dalszym rozwoju dziecka.
Trudności w relacjach rodzic-nastolatek nie wynikają ze złej woli którejkolwiek ze stron. Okres dojrzewania jest szczególnie trudny dla dziecka i rodziców. To wtedy rodzice zaczynają dostrzegać, że gubią wspólne pole ze swoim dzieckiem. Dziecko z kolei czuje się już na tyle dorosłe, że postrzega siebie jako partnera, a nie kogoś, kto jest zależny. I pojawia się naturalny konflikt interesów. Najważniejsze jest to, aby pamiętać, że ten okres jest trudny, ale mija – podkreśla w wywiadzie psycholożka, Maria Wiśniewolska.
Wedle koncepcji neuroróżnorodności funkcjonowanie umysłu w spektrum autyzmu czy z ADHD to nie tylko trudności, ale także wiele pozytywnych aspektów budujących mocne strony danego człowieka. Neuroróżnorodność to koncepcja, która uważa za naturalne różnice w funkcjonowaniu ludzkiego mózgu.
Jak się dzisiaj definiuje spektrum autyzmu? Spektrum autyzmu definiuje się szeroko. Już od ponad 40 lat mamy jasność, że spektrum autyzmu, to nie jest tylko klasyczny autyzm, ale to też zespół Aspergera. Często dopiero u osób dorosłych, które przychodzą z różnymi trudnościami do psychoterapeuty lub do psychiatry, pojawia się hipoteza, że być może pod ich trudnościami adaptacyjnymi i innymi trudnościami, które generują nasilone objawy depresyjne, lęk, bardzo duże zmęczenie, trudności z radzeniem sobie ze stresem, z napięciem, ukryta jest inna przyczyna i kierowane są na diagnozę zaburzeń ze spektrum autyzmu.
Zaburzenia ze spektrum autyzmu (ASD) to jedne z najczęstszych problemów psychiatrycznych w wieku rozwojowym. I co więcej, spotykane także w populacji osób dorosłych. ASD występuje u od 1% do 4% populacji. Niemal 70% osób z ASD ma również inne zaburzenia psychiczne, z których najczęstsze to nadpobudliwości psychoruchowe z deficytem uwagi (ADHD), zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, schorzenia psychotyczne oraz problemy depresyjne i lękowe. Jeśli zaburzenie ze spektrum autyzmu nie zostało zdiagnozowane w dzieciństwie lub brakowało odpowiedniego wsparcia, istnieje ryzyko, że osobowość osoby z ASD może nieprawidłowo się rozwijać. Ocena osobowości u osób z ASD oraz jej ewentualnych zaburzeń jest niezwykle ważna w diagnostyce, pomagając zrozumieć trudności w funkcjonowaniu. Takie podejście stanowi bazę dla opracowania bardziej dopasowanych i spersonalizowanych działań, dostosowanych do indywidualnych potrzeb pacjenta.
Zaburzenia ze spektrum autyzmu (ASD) stanowią kompleksowy obszar zaburzeń neurobiologicznych, które wpływają na zdolność jednostki do nawiązywania relacji społecznych, komunikacji oraz elastycznego myślenia. Przez dziesięciolecia umiejscowienie ASD w klasyfikacjach zaburzeń psychicznych ewoluowało, od dominującej przynależności do grupy schizofrenii aż po współczesne włączenie w kategorię „Autism Spectrum Disorders”, odzwierciedlające obecną wiedzę na temat tych zaburzeń.
Zaburzenia ze spektrum autyzmu (autism spectrum disorder, ASD) stanowią coraz powszechniejszy problem zdrowotny, dotykając zarówno dzieci, jak i dorosłych. Niemniej jednak, niezbyt często objawy związane z ASD, choć wpływające istotnie na funkcjonowanie, są właściwie diagnozowane. Badania kliniczne wykazują, że osoby z ASD często borykają się także z innymi towarzyszącymi zaburzeniami, które dodatkowo utrudniają prowadzenie normalnego życia. W związku z tym kluczowym aspektem jest zapewnienie, aby metody terapeutyczne stosowane w procesie leczenia były w pełni dostosowane do specyficznych potrzeb i ograniczeń jednostek zdiagnozowanych z ASD.
W tym artykule wyjaśnimy czym są zaburzenia ze spektrum autyzmu i poszukamy odpowiedzi na pytanie czym dlaczego nie wszystkie otrzymują diagnozę autyzmu w dzieciństwie. Wskażemy również specyfikę fenotypu kobiecego autyzmu i dlaczego zrozumienie różnic między płciami jest kluczowe dla zapewnienia indywidualnego podejścia do diagnostyki i terapii.
Współczesny świat jest pełen różnorodności, w tym także różnorodności w sposobie myślenia, postrzegania i odczuwania. Wśród tej niepowtarzalnej mozaiki mamy również osoby z zaburzeniami neurorozwojowymi ze spektrum autyzmu. To złożone spektrum zaburzeń rozwojowych dotyka około 1 procenta światowej populacji. Szacuje się, że w Europie żyje pięć milionów osób w spektrum autyzmu, z unikatowymi cechami, potrzebami i potencjałem. To również osoby dorosłe, aktywne na rynku pracy. Jak zatem radzą sobie z rozwojem zawodowym osoby ze spektrum autyzmu, jak zaburzenia wpływają na ich predyspozycje zawodowe i jakie wyzwania na rynku pracy napotykają?
Diagnoza autyzmu to ważna sprawa dla rodziców, ale także dla samych dzieci. Im wcześniej można wykryć zaburzenia ze spektrum autyzmu (ASD) i rozpocząć odpowiednią terapię,
Zaburzenia ze spektrum autyzmu (z ang. ASD – Autism Spectrum Disorder) to grupa zróżnicowanych zaburzeń neurorozwojowych, do których zaliczane są również specyficzne trudności szkolne oraz specyficzne zaburzenia rozwoju funkcji ruchowych u dzieci. Zaburzenia te charakteryzują się brakiem odpowiednich dla wieku umiejętności, uwarunkowanych dojrzewaniem mózgu. Zaburzenia ze spektrum autyzmu mogą przybierać różne formy, od łagodniejszych, zbliżonych obrazem klinicznym do zespołu Aspergera, po głębokie, gdy dziecko niemal nie nawiązuje kontaktu z otoczeniem i wymaga stałej opieki. I tu pojawiają się pytania, czy spektrum autyzmu jest zaburzeniem wieku dziecięcego i nastoletniego? Czy osoba dorosła nie zmaga się z podobnymi zaburzeniami, a tym samym, czy z autyzmu się wyrasta, tak jak wyrasta się z nastoletniego buntu?
Zaburzenia ze spektrum autyzmu (ASD – Autism Spectrum Disorder) to grupa złożonych zaburzeń neurorozwojowych, które wpływają na sposób, w jaki dana osoba przetwarza informacje i nawiązuje relacje z otoczeniem. Często zadawane pytanie przez rodziców dotyczy możliwości leczenia autyzmu u dziecka. I tu warto podkreślić, że autyzmu nie da się wyleczyć w tradycyjnym sensie tego słowa, ponieważ nie jest to choroba, lecz złożone spektrum zaburzeń rozwojowych. Mimo to, istnieją różne metody i podejścia, które mogą pomóc w poprawie funkcjonowania dziecka oraz w zwiększeniu jego komfortu i jakości życia.
W artykule skupimy się na podejściach, strategiach oraz praktycznych wskazówkach, które nauczyciele i rodzice mogą wykorzystać, aby wspierać rozwój umiejętności społecznych. Podzielimy się z wami najważniejszymi informacjami oraz sprawdzonymi praktykami, które pozwolą lepiej zrozumieć specyficzne potrzeby dzieci z ASD oraz pomogą im osiągnąć pełnię swojego potencjału społecznego.
W ostatnich latach pojawiło się wiele badań i informacji na temat różnic w objawach zaburzeń ze spektrum autyzmu (ASD) między płciami. Zaburzenia AS) są diagnozowane znacznie rzadziej u dziewcząt niż u chłopców. Dane NFZ wskazują, że w 2021 roku tylko 303 dorosłe kobiety w Polsce otrzymały diagnozę spektrum autyzmu. Oznacza to, że większość dorosłych Polek, które mają specyficzny sposób przetwarzania informacji charakterystyczny dla osób ze spektrum autyzmu, może nie mieć diagnozy i, co za tym idzie, nie otrzymuje odpowiedniej pomocy.
